WinUAE 6.0. Chipset napisany od zera, bo tak
Toni Wilen wziął rdzeń emulacji custom chipów i przepisał go od podstaw. Efekt: dokładność jeszcze bliżej krzemu i wersja 6.0.3, która sprząta po premierze.
Są aktualizacje, które dokładają guziczek w oknie opcji, i są takie, które ruszają fundament. WinUAE 6.0 należy do tych drugich. Toni Wilen przepisał emulację custom chipsetu od zera — nie połatał, nie zoptymalizował, tylko napisał na nowo.
Po co komu przepisywanie czegoś, co i tak działało? Bo „działało” i „jest dokładne co do cyklu DMA” to dwie różne ligi. Amiga stała chipami: Agnus, Denise, Paula i cała choreografia dostępów do pamięci, którą blitter i copper wykonują z zegarmistrzowską precyzją. Im wierniej odwzorujesz ten taniec, tym więcej starych, brzydko napisanych dem i gier chodzi tak, jak chodziło na żelazie.
Nowy rdzeń podbija właśnie tę wierność, a przy okazji wydajność. Do tego doszło szersze wsparcie sprzętu, lepsze narzędzia debugowania i garść drobiazgów poprawiających komfort. Ta ostatnia rzecz brzmi banalnie, dopóki nie spędzisz wieczoru na ustawianiu jednego obrazu ADF.
Przepisanie tak newralgicznej części zawsze coś wywala — i tak było. W marcu 2026 wyszła 6.0.3, która pozałatwiała błędy chipsetu i problemy z obrazem, jakie wylazły po premierze szóstki. Normalna kolej rzeczy: im głębiej sięga zmiana, tym dłuższy ogon poprawek za nią leci.
Dla przeciętnego użytkownika najważniejsze jest to, że stare rzeczy zaczynają chodzić lepiej, a nie gorzej. Demoscenowe prodki z lat 90, te co liczyły cykle rastra i łamały chipset przez kolano, są najlepszym testem — jeśli one przechodzą bez glitchy, znaczy, że emulacja siedzi blisko krzemu.
Warto pamiętać, że na tym rdzeniu stoi nie tylko WinUAE. Amiberry bierze swój core właśnie stąd, więc każda taka przebudowa prędzej czy później spływa do świata ARM-a, Raspberry Pi i Androida. Jeden fundament, wiele domów.
Lubię takie decyzje, choć wiem, ile kosztują. Przepisanie działającego kodu to najniewdzięczniejsza robota w programowaniu — użytkownik nie widzi nowej funkcji, widzi „to samo, tylko teraz się wywala”. A jednak bez tego emulacja stoi w miejscu i po dekadzie zbiera się warstwa łat, których nikt już nie rozumie.
Odpaliłem kilka swoich starych ulubieńców, które kiedyś mrugały na WinUAE — mrugać przestały. Tyle mi wystarczy, żeby uznać, że wysiłek się opłacił. Reszta to statystyki dla ludzi, którzy liczą cykle. A takich na scenie, na szczęście, nie brakuje.