Casio AE-1200 „Casio Royale”. Bondowski zegarek, który u Bonda nigdy nie był
Ośmiokątna tarcza, mapa świata i przydomek, który brzmi jak z filmu o 007. Problem w tym, że w żadnym filmie o Bondzie ten zegarek nie wystąpił. A i tak został kultowym bestsellerem — trochę dzięki temu kłamstwu.
Jest taki zegarek, który wszyscy nazywają bondowskim, a który Bonda na oczy nie widział. Casio AE-1200, w internecie znane jako „Casio Royale”. Przydomek brzmi jak tytuł filmu, wygląda na oczywisty i jest kompletnie zmyślony. Bo „Casio Royale” nie pochodzi z żadnej produkcji o agencie 007. To mit, który sam się napędził. I to jest w tym wszystkim najlepsze.
Skąd się wziął? Z podobieństwa. AE-1200 przypomina wyglądem Seiko G757, a to właśnie Seiko G757 nosił Roger Moore jako James Bond w „Ośmiorniczce” z 1983 roku. Kto pamięta tamten film, ten może wygrzebać z pamięci ten kanciasty kształt na przegubie agenta. Casio jest po prostu tańszym sobowtórem tamtego Seiko. Ktoś kiedyś zauważył podobieństwo, rzucił hasło „bondowski”, internet podchwycił — i tak z pomyłki narodziła się legenda, która sprzedaje ten model do dziś. Prawdziwy Bond nosił co innego. Ale kogo to obchodzi, skoro historyjka jest lepsza od prawdy.
I tu robi się pięknie ironicznie, jeśli ktoś śledzi ten dział. Bo Seiko naprawdę wystawiło swój sprzęt na nadgarstek Bonda — pisałem tu kiedyś o TV Watchu z „Ośmiorniczki”, tym telewizorze na rękę z osobną skrzynką przy pasku. To był prawdziwy bondowski zegarek. A Casio AE-1200? Podszywa się pod cudzą sławę i wygrywa bardziej niż niejeden oryginał. Fałszywy Bond sprzedaje się lepiej niż prawdziwy. Coś w tym jest.
Zobaczmy, co to właściwie jest, bo za mitem stoi całkiem konkretny sprzęt. Koperta ma 39,5 milimetra i jest z żywicy — lekka, plastikowa, bez pretensji. Wodoszczelność 100 metrów. Tarcza ośmiokątna, co daje temu zegarkowi ten specyficzny, techniczny sznyt. A na gęstym ekranie LCD siedzi mała „cyfrowo-analogowa” wskazówka, która udaje ruch tradycyjnej wskazówki na wyświetlaczu. Drobny smaczek, a robi połowę charakteru.
Do tego cały arsenał funkcji. World time z mapą świata i trzydziestoma jeden strefami czasowymi — patrzysz na wyświetlacz i widzisz, gdzie na kuli ziemskiej jest teraz który czas. Pięć alarmów. Stoper. Podświetlenie LED. I dziesięć lat na jednej baterii, bo to wciąż Casio, a Casio baterii nie marnuje. Model w pełnym oznaczeniu to AE-1200WHD-1A na module 3299.
A teraz najlepsze — cena. Oficjalne MSRP to 49,95 dolara, ale na ulicy schodził za 25 do 35 dolarów. Dwadzieścia pięć dolarów. Za zegarek z mapą świata, ośmiokątną tarczą, dekadą pracy na baterii i przydomkiem, który sugeruje, że nosił go tajny agent Jej Królewskiej Mości. To jest chyba najlepszy stosunek legendy do ceny w całej historii cyfrowych zegarków. Płacisz za plastik, dostajesz mit gratis.
I tu mam opinię, przy której się uprę. Uważam, że AE-1200 jest kultowy nie mimo tego zmyślonego przydomka, tylko właśnie dzięki niemu. Bo sam w sobie to porządny, tani cyfrowiak — jeden z wielu. Dopiero ta historyjka o Bondzie wyniosła go na piedestał i sprawiła, że ludzie kupują go na pęczki. To jest dowód, że w zegarkach — jak wszędzie — sprzedaje się opowieść, nie specyfikacja. Dwadzieścia pięć dolarów płacisz za sprzęt. Reszta ceny to legenda, którą dopłacasz sobie sam we własnej głowie.
I ten mechanizm działa nawet na tych, którzy powinni wiedzieć lepiej. Człowiek czyta na forum „bondowskie Casio”, kupuje w dobrej wierze, a dopiero potem doczytuje, że Bond nosił Seiko, a to Casio jest sobowtórem sobowtóra. I co? Zegarka nikt nie odnosi. Zostaje na ręce, a właściciel, choćby tłumaczył każdemu dookoła, że to wcale nie jest bondowski zegarek, i tak przegrywa — bo nikt mu nie wierzy. Legenda jest silniejsza od faktu.
I tu pojawia się pytanie ciekawsze niż samo „ilu ludzi kupiło Casio Royale, wierząc w film o 007”. Bo tych jest zapewne legion. Trudniejsze jest inne: czy świadomość, że to mit, każe kochać ten zegarek mniej? Wcale niekoniecznie. Może nawet bardziej, bo dobra ściema też bywa formą sztuki.
Fascynuje mnie w tej całej historii jedno. Że można sprzedać miliony sztuk zegarka na plecach legendy, która nigdy się nie wydarzyła. AE-1200 nie musiał być w żadnym filmie — wystarczyło, że wyglądał podobnie do czegoś, co w filmie było, i że ktoś rzucił chwytliwe hasło. Reszta zrobiła się sama, bo my, ludzie, wolimy dobrą opowieść od nudnego faktu. Ja też się na tym łapię — i podejrzewam, że każdy, kto tę ośmiokątną tarczę choć raz oglądał, też.
Zostawię was z myślą, która wykracza poza jeden zegarek. Ile jeszcze „kultowych” sprzętów w naszym hobby jest kultowych z powodów, które nie mają nic wspólnego z prawdą? Stawiam, że więcej, niż byśmy chcieli przyznać. I może to wcale nie jest złe. Bo prawda daje nam specyfikację, a mit daje nam powód, żeby chcieć. Casio AE-1200 kosztuje dwadzieścia pięć dolarów i nosi na sobie cudzą legendę. I właśnie dlatego wciąż się sprzedaje — a ja ani trochę się temu nie dziwię.