G-Shock DW-5000C. Ibe rozbił zegarek ojca i zbudował coś, co nie chce się zepsuć

Zaczęło się od porażki. Kikuo Ibe, inżynier Casio, dostał od ojca zegarek i go rozbił — upuścił, szkło w drobny mak. Koniec pamiątki. Większość ludzi kupiłaby nowy i zapomniała. Ibe się wkurzył. Bo pomyślał, że zegarek, który tłucze się od jednego upadku, to konstrukcyjna kapitulacja, i postanowił zbudować taki, którego nie da się zabić. Tak, z czystej złości. Najlepsze rzeczy często stąd się biorą.

Postawił sobie cel, który nazwał „triple 10”. Zegarek miał przetrwać upadek z dziesięciu metrów. Miał wytrzymać ciśnienie dziesięciu barów. I miał chodzić na jednej baterii przez dziesięć lat. Trzy dychy, trzy niemożliwości — jak na 1983 rok. Ibe zabrał się do roboty i zbudował ponad dwieście prototypów. Dwieście. Każdy spadał i się tłukł, każdy wracał na biurko jako lekcja, czego jeszcze nie wiadomo.

I tu jest mój ulubiony szczegół całej tej historii. Przełomu nie było w laboratorium ani nad rysunkiem technicznym. Był na placu zabaw. Ibe zobaczył dziecko odbijające gumową piłkę i olśniło go — w środku piłki, w tym pustym gumowym wnętrzu, moduł byłby bezpieczny, bo pływałby w miękkim, zamiast siedzieć sztywno w kopercie. Stąd „pływający moduł” zawieszony w piance. Cała filozofia G-Shocka wzięła się z gapienia na piłkę na podwórku. Kto by pomyślał.

Efekt trafił do sprzedaży w kwietniu 1983 jako DW-5000C, w pełnym oznaczeniu DW-5000C-1B, na module numer 240. Wodoszczelność 200 metrów. Deklarowane dziesięć lat na baterii. Cena na premierę — jakieś 50 dolarów. Za tyle dostawałeś zegarek, który miał prawo przeżyć ciebie. To był ten kanciasty kwadrat, „square”, od którego wszystko się zaczęło.

Cztery lata później, w 1987, wyszedł DW-5600 i to on stał się wzorcem, do którego wszyscy wracają. Bo pierwszy model wytyczył kierunek, ale to on ustawił kanon kształtu, sprzedawany do dziś w tysiącach wariantów. Kto pamięta pierwszego G-Shocka na ręce kolegi z podwórka, ten wie, że ten kwadrat wyglądał jak sprzęt wojskowy między delikatnymi, cieniutkimi zegareczkami tamtych czasów. Był brzydki. Był ciężki. Był fantastyczny.

W Stanach zrobili mu reklamę, która przeszła do legendy. Krążek hokejowy uderzający w zegarek — łup, prosto w tarczę, a zegarek chodzi dalej. Było to tak nieprawdopodobne, że posypały się oskarżenia o oszustwo, że to ustawka, że tam nie ma prawdziwego zegarka. Casio odpowiedziało testami. Zarzuty obalono. Zegarek naprawdę to wytrzymywał, a darmowy rozgłos z afery był wart więcej niż niejedna kampania. Bo nic tak nie sprzedaje, jak ktoś, kto krzyczy „to niemożliwe”, a potem dostaje dowód prosto w twarz.

Cała linia G-Shock przekroczyła sto milionów sztuk. Sto milionów. Od jednego stłuczonego zegarka ojca i jednej piłki na placu zabaw do liczby, której większość marek nigdy nawet nie zobaczy na horyzoncie. I to nie jest sprzęt niszowy — to najzwyklejszy, najbardziej egalitarny zegarek świata, który równie dobrze siedzi na ręce komandosa, co licealisty, który dostał go na urodziny.

W listopadzie 2024 Casio wypuściło wierną rekreację oryginału — DW-5000R. Nie „inspirowaną”, tylko wierną. I tu mam zdanie, może niepopularne. Uważam, że to najuczciwszy rodzaj nostalgii, jaki istnieje. Bo firma nie próbuje ci wcisnąć, że oto coś ulepszyła — mówi wprost, że oryginał był tak dobry, że wystarczy go odtworzyć. Wolę taki ruch od dziesięciu „nowoczesnych reinterpretacji”, które psują to, co działało od 1983 roku.

No i pytanie, na które naprawdę chcę znać odpowiedź. Ilu z was ma jeszcze pierwszego G-Shocka — nie kolejnego, nie nowego, tylko tego pierwszego, który przeszedł przez wf, budowę, wojsko albo pierwszą pracę i nadal chodzi? Bo takich egzemplarzy krąży zaskakująco dużo: pasek dawno pękł, obudowa w rysach, a tarcza pokazuje czas co do sekundy. Pasek pękał. Zegarek nie.